2005 Reisverslag

Reisverslag Indonesië
23 mei 2005 t/m 22 juni 2005

Wij Tabitha, Richard, Jolanda, Michaëla, Frans, Ellie en Ad
zijn in 2005 naar Indonesië geweest.
We hebben de reis gemaakt via Schiphol, Singapore, Sumatra, Java, Bali en weer Schiphol.

Jolanda heeft een reisverslag gemaakt wat hieronder te lezen is.
De foto's zijn gemaakt door Ad
Er zijn een paar indische woorden gebruikt waarvan de vertaling er achter in geel en schuingedrukt staat.

Maandag 23 mei 2005
Deze ochtend al om 06:30 uur vertrokken we naar schiphol. Het was er niet druk. Alles ging goed, rustig. We dronken nog wat en checkten in. Vertrek om 12:00 uur.
Vliegen, letterlijk loslaten van de aarde. De piloot vertrouwen. Genieten van het uitzicht, de films, spelletjes en versnaperingen.

Michaëla had voor het eerst haar bril op tijdens de vlucht. Ze vond het zicht geweldig. De wereld onder ons zo "netjes" bedacht in Nederland, typerend ons land. En de wolken met hun eindeloze vormgeving. Zomaar mooi en sfeervol. Of misschien ook bedacht.....
De maaltijden waren heerlijk. Sfeer in het vliegtuig goed. Het was moeilijk om te gaan slapen, enfin, het hoort er allemaal bij. We hadden allemaal ons eigen speelgoed. Dus verwend.!

 

Schiphol.

 

Dinsdag 24 mei 2005
We landden in Singapore en ik werd doodziek van het dalen. Ik ben in het hotel "River View" gebleven. De anderen maakten een citytour. Jammer dat ik niet mee kon, maar uitzieken was toch het beste. Ik hoopte op mooie foto's. Mijn lijf knapte weer op. Ik nam me voor om er zuinig op te zijn.
S'avonds hoorde ik alle wilde verhalen van een teleurstellende vlindertuin, seaworld, kabelbaan. Ik had niets gemist. Singapore blijkt een drukke stad te zijn met te veel mensen en oppervlakkigheid.


Hotel "River View".

Woensdag 25 mei 2005
Met een vliegtuig van Silk Air naar Medan. Een prettige snelle vlucht van 1:05 uur. Nog net genoeg tijd om een hapje te eten. Tenminste de andere, ik deed nog even rustig aan. Aangekomen op het vliegveld werden we opgevangen door Rudi die ons naar Iwan bracht, onze taxichauffeur. Een vriendelijke man. Het verkeer in Indonesië blijkt één ondoorgrondelijke chaos te zijn. Althans voor ons. We rijden links, iedereen haalt na een "toetertje" in of wringt zich in de verkeerstroom, geen borden, strepen, weinig verkeerslichten, brommers, busjes, bedjaks. We vertrouwen ons geheel toe aan Iwan. Dit is dus het land waarvan de verhalen komen. Althans, Sumatra is niet het eiland van geboorte. Ad wordt aangesproken als "tuhan" (belangrijke heer). De douanebeambte vroeg aan mij "hoort u bij die tuhan". Ik knikte en had het gevoel dat ik in hun ogen een aanhangsel was. Ad lijkt sowieso iemand met een "hoog gehalte van aanzien" en respect te zijn. Hij wordt goed bekeken. Grappig. Eigenlijk ben ik trots om bij hem te horen. Vreemd.

We komen aan bij de fam. Janssen, ons guesthouse. Agnes, haar zoon Stanley en twee bediende die voor ons koken en wassen wonen daar in een groot huis dat eens de Russische ambassade bleek te zijn geweest.
Alles straalde een vergane glorie uit. Maar de bewoners zijn hartelijk eenvoudig en doen alles om het je naar de zin te maken. Het maakt me af en toe onzeker. Ik neem me voor een goede gast te zijn.
Het huis ligt in de stad dus het verkeer raast langs, toeterend, ronkend en stinkend. Maar je wend er snel aan. Dat was niet mijn idee van een tropische nacht.
Onze kamers waren boven. Deur met slot, bedden met kapok matrassen een bantel (kussen) een gulling (rolkussen) en 2 ventilators. Het is wennen. Badkamer met een mandibak (grote bak met water met een pannetje om je te wassen), wastafel, douche en toilet. Wat zijn we toch verwend in Nederland. Onze eerste maaltijd, heerlijk. De vriendelijkheid maakt alles goed. Het materieel en het gemak weegt hier niet tegen op.
De eerste nacht, benauwd, lawaai, maar we zijn moe, te moe om niet te slapen. De eerste tropische nacht. Zal ik het nog leuk gaan vinden?
Ik weet het niet.


Het heerlijke eten bij Janssen.

Cicak, het nationale huisdier.

Kleurrijke busjes.
 

Donderdag 26 mei 2005
Pagi-pagi. (Vroeg op). We gaan met Iwan naar Bukit Lawang. De reis is lang (80 Km in 3 uur) maar geeft een goede indruk van het land en het volk. Veel armoede naast het beeld van een rijk bloeiende natuur. Iedereen is bezig met overleven. Handelen, handelswaar overal langs de weg. De weg met kuilen en gaten. Ik neem reistabletten in. Ik wil niet meer ziek zijn. Na een paar stops zijn we op de plek vanwaar we met onze gidsen de jungle in gaan. Op zoek naar Orang-oetans. Spannend.
Na een half uur het oerwoud in gelopen te hebben, en de gidsen enkele lokroepen door het oerwoud hadden geroepen, hoorden we wat takken kraken. Daar kwamen 2 Oerang Oetan's. Normaal komen er wel meer volgens de gids maar er hing regen in de lucht en daar houden ze niet zo van. Het was een mannetje en zijn vrouwtje. Nou ja, manneTJE. Hij was ongeveer even groot als Ad. Om de beurt gaven we de Oerang Oetan's wat vruchten. Zo zijn ze veel mooier als in een hokje in de dierentuin. En zoals altijd, als de vruchten op zijn, gaan de Oerang oetans weer terug het oerwoud in. Iedereen vond het een fantastische belevenis. Onderweg terug zag Ad nog wat Makaken weg rennen. Die wisten zeker al dat de vruchten op waren.


Jolanda geeft een banaan aan een Oerang Oetan.

Nee, dit is geen kabouter.

Vrijdag 27 mei 2005
We vertrekken om 10:00 uur naar Brastagi. De reis was mooi, prachtige uitzichten, de natuur in. We stoppen bij een man die handelt in Kalong (vliegende hond) vlees, schijnt goed te zijn tegen astma. De beestjes zijn aandoenlijk. We mogen ze vasthouden, hangend aan je hand en banaan voeren.


Kalong.

Zaterdag 28 mei 2005
We gingen naar Sepiso Piso . Er ging een pad helemaal naar beneden. Soms langs richeltjes van 30 cm breed. Voor ons, die nooit risico's nemen, gevaarlijk. Het geweld van het water werd steeds luider. Mijn gevoel van "het kan ook verkeerd aflopen werd groter. Beneden was het prachtig. Frans en Richard gingen nog dichter naar het water toe, over kleine rotsjes, glad en glibberig. Tegen de avond kwamen we bij het hotel Caroline.


Sepiso Piso.

Zondag 29 mei 2005
Rondritje Samosir gedaan.
Onze chauffeur Iwan brengt ons naar de Batak dansers die niet alleen, maar ook met ons dansen. Ik voelde me echt een toerist. Toiletten in het openluchtmuseum waren er ook. Maar ach, kijk maar niet zo nauw......
Vandaag heerlijk genoten. S'middags makan (eten) en s'avonds weer terug te voet. Wat we wisten, maar niet hoopten, gebeurde. Het licht/stroom viel uit. Tot nu toe nog iedere dag. Het was donker en als het donker is in de tropen, dan is het aardedonker. We waren bang, onze spijsvertering versnelde. Gelukkig had Ad licht bij zich. Hij zei opschieten want mijn batterij is bijna leeg. Het licht kwam overigens van het display van zijn mobiele telefoon. Na een 15 min hoorden we honden blaffen. Op dat moment sprong het licht aan. Opluchting.


Batak dans.

Maandag 30 mei 2005
We zijn weer na een heerlijk ontbijt, toast, pisang, fruit juice, pannenkoek, etc, vertrokken met de veerboot terug naar Medan. Op de pond heb ik nog even gesproken met vrouwen die eieren en pinda's verkochten. Een heel ander leven dan wij. Toch is er aandacht voor elkaar. Vrouwen werken hier het hardst. Ze hebben ook de zorg over de kinderen. 1 vrouw zag haar man 1x per jaar. Hij werkt in Sukabumi.
Nog even de apen gevoerd onderweg.


Hotel Caroline bij het Toba meer.

Dinsdag 31 mei 2005
We reizen met het vliegtuig naar Jakarta. Michaëla probeert haar MP3-speler die ze verloren/vergeten is terug te krijgen. Helaas. Ze mist haar muziek. We vliegen 2 uur. Jakarta heeft een mooi vliegveld. We worden ontvangen door Henkie en Raffly in een busje. We hoeven niet te sjouwen. We gaan over de tolweg en na 2 uur rijden zijn we in Bogor. Kitty, de vrouw van Henkie, wacht ons op met een heerlijke maaltijd en ze blijken ook goede gesprekpartners te zijn. Henkie heeft ons reisplan uitgewerkt. Geweldig. Hij is enthousiast. Lieve mensen.
We aten chinees bereide vis, djagung koekjes (******), kip, rijst. Enak (lekker).
Onze gastvrouw heeft gewerkt in restaurants. Kijkt of we genoeg eten en vraagt wat we morgen willen eten.
Eten is een van de belangrijkste dingen. Inkopen, bereiden, eten.


Ida, met de voorbereidingen voor het eten.

Woensdag 1 juni 2005
Heerlijk geslapen, ontbeten met pisang goreng, brood, zoet, en ei.
De "meid" Ida doet de afwas van gisterenavond en bereid de verse kruiden voor vanavond.
Vandaag zijn we naar de Botanische tuinen met orchideeënkas geweest.
Daarna naar een instrumenten fabriek waar ze met de hand Gamalan instrumenten maken. Het enigste gereedschap wat ze hadden was een vuur. Een paar hamers en een zet vijlen.
En daarna nog naar een Outlet store.
S'avonds in het guesthouse hebben Tabitha en ik gezongen bij karaoke.


De smits-oven voor het verwarmen van de Gamalan.
Donderdag 2 juni 2005
Vandaag een city-tour Bogor gehad, theetuinen, taman (park), en safaripark.
Eerst naar de theetuinen geweest. In de theefabriek mochten we geen foto's nemen en we moesten een jas aan en een muts op. Daar werden vele soorten thee gesorteerd. Ook die voor D.E. Daarna in de theeplantage gekeken waar we in de verte de plukkers zagen werken en lopen. Even wat rondgelopen en gerelaxt in een park in Bogor en dan naar het safaripark. Daar zagen we eerst een westenshow. Typisch oosters, veel overdreven geluidseffecten.
De rondrit in het safaripark was wel leuk. Daar liepen de dieren nog "los" rond.

Theeplantage.

Vrijdag 3 juni 2005
Frans is jarig. Hij wordt verrast aan het ontbijt met een versierde tafel.
Om 09:00 uur vertrekken we naar bandung via Sukabumi. Frans en Ellie moeten daar iets afgeven.
Aangekomen bij Etje blijkt ook Johanna er te zijn. Ze is een oude bekende van de familie Buter.
Ze zegt "Ben jij nummer 1 van Lies?".
Ik breng haar de hartelijke groeten over van mijn moeder. Ze is een heldere levenslustige vrouw van 79 jaar. Ze wil nog overal mee naar toe, vraagt naar de gezondheid van mijn familie. Etje brengt ons naar ons hotel. We blijken de eerste buitenlandse gasten te zijn. Bijzonder.
Na geïnstalleerd te zijn, gaan we niet te laat naar bed.


Johanna en Jolanda.

Zaterdag 4 juni 2005
Met Etje en Johanna naar Rebang Waru en Tjihapit. De straat waar mijn moeder is opgegroeid. Het is ontzettend druk op de weg. Na wat zoeken herken ik het pleintje en de huizen van de foto's. Er is veel bij en aangebouwd, de tuin langs het huis is weg. Voor het huis zit een man van 80 jaar, hij verkoopt wat eten. Ik vraag of ik een foto van hem mag maken en hij knikt toestemmend. We maken een foto en als dank, en ook een beetje uit medelijden geef ik hem 50000 Rupia (4.16 euro).
Etje zegt "We mogen even binnen in het middelste huis."
De achterpui was vroeger de voorpui. Het plafond is origineel, net als de binnendeuren. We maken wat foto's en filmen en we bedanken de bewoners. We gaan weer naar buiten en de oude man is weg. Genoeg verdiend voor deze maand.
We bezoeken met de kinderen van Etje en moeder de Tanguban Prahu. Een vulkaan bij Bandung. Het was indrukwekkend. Vervelend waren alleen de "gidsen". We werden eerst als koningen behandeld en onder in de vulkaan moesten we iets kopen voor hoge bedragen. Ze claimden ons. Tabitha kocht voor 150.000 Rp (12.50 euro) 10 pennen en Michaëla voor 250.000 Rp (20.83 euro) 2 kettingen. Dit was echt niet leuk, we kochten om er vanaf te zijn. En dan bleven ze nog aandringen om nog meer te kopen. We moesten ze bijna letterlijk van ons afslaan. Wel een avontuur. We waren gekwetst. Weer wat geleerd.

S'avonds eten bij Etje, winkelen werd afgezegd. Te weinig tijd. Michaëla ging niet mee, was niet lekker. We aten heerlijk bij Etje. Ik belde nog even collect call naar mijn zusje Elvira, even bijgepraat. Fijn om haar stem te horen. In het hotel aangekomen blijkt het niet goed te gaan met Michaëla. Enfin, om 03:00 uur belanden we in Rumah sakit (ziekenhuis). De directeur van het hotel en 1 personeelslid gaan mee in de taksi (taxi). Michaëla bleek een maagkoliek te hebben. Zeer pijnlijk. Na een injectie, medicijnen en observatie van 1 uur konden we weer terug. Veel toeristen blijken hier last van te hebben, zelfs de eigen bevolking. Na een onrustige nacht werd het toch 5 juni.


De oude man voor het huis.

Johanna, Tabitha, Etje, Jolanda en Michaëla.

 
Het aangebouwde deel waar vroeger de tuin was.

Zondag 5 juni 2005
We stellen de reis een dag uit. S’middags gaan Ellie, Frans, Tabitha en Richard winkelen. Wij blijven bij het hotel. Michaëla moet aansterken. Het gaat al beter en Michaëla gaat toch mee winkelen en eten bij de Mac. Ik slaap, puzzel en relax de hele middag. Schijnbaar heb ik het nodig, die hele toestand in het ziekenhuis heeft me uit balans gebracht. Emoties kosten veel energie. Tegen de avond komen ze in het hotel. Viel tegen de jeansstreet, de Mac was lekker. Michaëla is moe, een beetje spijt dat ze is meegegaan.
Ik slaap weer vanaf 19:00 uur tot de volgende dag. Als ik lig voel ik me het prettigst.


Uitzicht vanaf het balkon van het hotel.

Maandag 6 juni 2005
25 jaar getrouwd. We worden verrast met lang zal ze leven. Heel lief. Om 7:00 uur vertrekken we naar Pangandaran. Aan de kust ten zuidwesten van Yogja. Etje heeft via haar schoonzoon een hotel gereserveerd. €10.- pp per nacht met ontbijt.
Onderweg bezoeken we een kampung. Echt geweldig en geen claimende gidsen. Een verademing. Het dorp is selfsupporting. In de leefgemeenschap zorgen ze voor elkaar. Verbouwen rijst voor zichzelf. Alles is aanwezig. De jongeren blijven daar graag wonen. De mensen zijn er gelukkig. De ouderen zeggen daar “ rijkdom brengt geen geluk”. Gelijk hebben ze.
In deze gemeenschap die het geld ook deelt worden b.v. ziekenkosten gezamenlijk betaald.

We komen aan in een luxe hotel. Nyiur Indah in Pangandaran. Heerlijk relaxen. Warme douche, airco, schoon, zwembad en zee. S’avonds wandelen we even. Heerlijk met het geluid van de zee en Chicade’s.


Kampong, Naga.

Dinsdag 7 juni 2005
De dag begint met regen. Maar het klaart al snel op. Vandaag verkennen we op ons gemak de stad, strand, zwembad. Lekker lammen. We worden verrast met roomservice (thee en pisang goreng). Allemaal doen we het rustig met eten. De stoelgang wordt deze dagen uitvoerig besproken.
Ad en Frans hebben bluosen op maat gekocht. Wat zijn ze ijdel (€8.-). Na het eten hebben we de rekening betaald. Rp 2.538.500 PP (€ 30,22).


Het pad voor de huisjes van hotel Nyiur Indah.

Woensdag 8 juni 2005
Na een heerlijk ontbijt bestaande uit groene pannenkoekjes met Gula djawa (palmsuiker), toast, roerei, fruit, kaas, jam, nasi goreng, bami etc. etc., vertrokken we om 7 uur naar yogjakarta. We reden weer door een prachtig landschap, sawa’s, vlak land, kali’s, rietsuikerplantages en palmbomen. Een afwisselend landschap. Het verkeer blijft voor ons een spannend ondoorgrondelijk gebeuren.

We hebben een lange stop om 14:30 uur en eten “padang”. D.w.z. je krijgt van alles op tafel en wat je eet betaal je, de rest niet. Onbekende gerechten stonden voor ons. Pittige kip gerechten, lever, ikan gerechten, pak-soi en darm of zoiets. Ik heb niet zo veel gegeten. Ik ben blij dat mijn maag weer rustig is.Om 16:00 uur kwamen we aan. Een grote stad. We blijven 3 nachten. Het eerste en achteraf blijkt ook het enigste hotel met wat kakkerlakken.
Morgen gaan Ad en ik naar Tuntang, de anderen naar het Dieng plateau. Overmorgen bezoeken we de Borobudur en de stad. Heel misschien de zlverstad. We doen plan plan (rustig). Wanneer het warm/vermoeiend is dan passen we ons aan. Met michaëla gaat het weer goed. Ze heeft lekker gezwommen met Tabitha.


Sawa's.

Hotel "Metro 1" in Yogja.
Donderdag 9 juni 2005
Ad en ik vertrekken om 8:00 uur naar Tuntang en de rest naar het Dieng plateau. We hebben een chauffeur die goed engels spreekt. Hij heeft een luxe bus met airco. Hij kost Rp 300.000 voor 8 uur. Na enkele uren komen we aan in Tuntang. Onze chauffeur brengt ons in contact met de bevolking en na enig navragen blijkt dat ene Anton en Anne Michaël ook hebben gezocht. Een oude vrouw van ongeveer 80 jaar kent Michaël (Misjel) en nog meer Belanda’s die er gewoond hebben. Fam. Smits (2x), Hendriks, Pasmaker. Ze kent ze niet persoonlijk, er was geen contact tussen de bevolking en hun. Ze waren er bang van. De huizen blijken afgebroken er staat nu een politiebureau. Ik maak foto’s van de plek en de omgeving. Op de achtergrond staan de Merbabu en de Telomoyo (vulkanen). De brug over de kali Tuntang staat er nog steeds evenals het station. Het station is sinds 1974 niet meer in gebruik. Voorheen reed hier een trein van en naar Ambarawa. Na anderhalf uur nemen we afscheid van de mensen en gaan we via Salatiga naar de Merapi. Deze vulkaan werkt nog. Door slingerweggetjes rijden we door het mooie bewerkte en soms ongerepte natuur. Bergen en dalen die eruit zien als borduurwerk met allerlei gewassen. Een prachtig gezicht met de aanwezigheid van de Merapi. Deze vulkaan kwam in 2001 nog tot uitbarsting. De hete stoom (400 tot 900 graden C) dode veel landarbeiders.

Om 17:00 uur zijn we terug in het hotel. Even internetten. Berichten lezen en versturen. Bij kletsen met de rest.
Morgen gaan we naar de Borobudur en de stad Yogja.



Brug over de Kali Tuntang.
Waar de auto's rijden is het oude gedeelte.


Verlaten spoor van Tuntang.
Vrijdag 10 juni 2005
Vandaag bezoeken we Kotagede (zilverstad) waar we de fabriek en winkel bezoeken. Het is goedkoop dus worden er souvenirs gekocht. Het is moeilijk kiezen. Hierna gaan we naar een batik winkel, interessant maar echt duur.
Om 15:00 uur eten we wat bij de pizzahut (ja, die hebben ze daar ook) en gaan gesplitst verder.
Frans en Ellie gaan de stad verder in en wij naar de Borobudur. Een mooie tempel. We krijgen een rondleiding door een gids. Jammer dat we er niet meer tijd voor hadden. Het blijkt dat een grote groep met veel wensen beter af en toe kan splitsen.
Michaëla kopen naast het hotel nog wat ikat wandkleden (handgeweven en met natuurlijke verf geverfd), daarna wat drinken en dan naar bed.

Tabitha, Richart, Michaëla en Jolanda bij een van de stupa's van de Borobudur.
Zaterdag 11 juni 2005
Vandaag rijden we 400 km!!! Door mooie natuur naar Malang. Volgens ons boek een rustige stad waar nog veel koloniaals te zien valt.
Ons hotel blijkt goed maar er zijn geen speciale kamers voor de chauffeurs dus nemen we een 1 persoonskamer voor de chauffeur.
Een leuk muziekje en eten á la carte. Wel vergeetachtige bediening. Tabitha waren ze vergeten. Tijdens het eten hoorde we een raar geluid door de ramen. Harde regen? Harde wind? Toen ook de stoelen, tafels, lampen en ramen bewogen begrepen we dat het een aardbeving was. Duurde alles bij elkaar maar een paar seconden. De muziek stopte even maar omdat het verder rustig bleef ging de muziek en het personeel weer door. Later hoorden we dat dit hier zelden voorkwam. Slapen ging goed. Ad trapte nog even een kakkerlak dood. Waarschijnlijk meegereisd.

Hotel interieur met de inmiddels weer stil hangende lampen en ramen.
Zondag 12 juni 2005
Vandaag hebben we gelamd. Zwemmen, zonnen, wat eten, douchen, eten ,tv kijken en naar bed. Ik heb goed geslapen.

Heerlijk, koel, Bintang bier.
Maandag 13 juni 2005
We ontbijten om 06:30 uur en vertrekken om ongeveer 07:15 uur naar de Bromo vulkaan. 3 uur rijden en na een klim langs bergwegen komen we in een dorpje waar we met 2 jeeps naar de hoogste berg van Java gaan. Jammer van de wolken. We hadden geen helder panorama. Het is erg koel en vochtig. De bergbewoners verkopen hier sokken, mutsen, sjaals en truien. Wij zijn die temperatuur (18 gr C) wel gewend van Nederland. Toch was het wel apart met de jeep over slechte wegen en door een zandzee (45 min.). Dan weer terug naar de voet van de Bromo. Van daar uit te voet naar de trap en dan 249 treden naar boven. Even naar beneden kijken een foto nemen en dan naar beneden met de trap. De paarden gebruiken we niet. Michaëla vindt ze zielig. Met de jeeps worden we terug gebracht naar Ali. Het was leuk geweest. De tocht eigenlijk meer dan de krater. Die stonk naar zwavel en rotte eieren. We eten noedels en nasi goreng. En dan een tocht van 4 uur naar Kalibaru. Ik zat bij de chauffeur. Het was donker en doodeng. Al dat geslinger over de wegen en al dat chaotische dat iedere keer weer net geen ongeluk werd. Lampen die verkeerd afgesteld zijn, die het niet doen, bedja’s zonder licht, brommertjes met soms geen verlichting, wandelende mensen, vrachtwagens met teveel licht. Ali doet gewoon me, haalt in, toetert en ik knijp mijn tenen bij elkaar en sterf vele malen. Ik zeg steeds “plan plan”. Ali lacht, dit is iedereen gewend. Na wat pauzes zijn we bij het hotel in Kalibaru. Een koloniaal hotel met huisjes. Rp 200.000 Per kamer (€16,66). Het is 21:00 uur geweest. Voor het eerst horen we een Tokéh. Er zijn veel krekels, vleermuizen en njamuks (muggen). Er zijn nog veel meer vreemde geluiden. De lucht is helder. Alle sterren kun je zien. We genieten even van de avond met een kopje thee. Dan douchen en naar bed. Michaëla is moe, ze slaapt al lang.
Ik neem me voor om vroeg op te staan en dan een wandeling door de tuin te maken.

Bromo vulkaan (links).

Interieur Bromo.

De trap naar beneden. (exterieur Bromo)

Dinsdag 14 juni 2005
06:00 uur staan we op. Het is hier een klein paradjsje. We ontbijten om 06:30 uur. De huisjes liggen in een mooi bonsai aangelegde tuin met allerlei bougain villes “kerstbomen”. We wandelen na het ontbijt over de plantage. Daar komen we een oude vrouw tegen. Ze spreekt ons aan in het Nederlands en wandelt met ons mee. Ze laat ons de koeienstallen zien de vanillebomen en nootmuskaat bomen. Dan zegt ze “Ik heb 150 mensen in dienst”. Ze blijkt de eigenaresse van dit paradijs. Ze is 84 jaar en een bijzonder levensverhaal. We vertrekken met Ali naar Bali. Meteen toen we Bali op reden vanaf de veerboot werden we aangehouden door de pilitie. Ali stapte uit liep naar de agent Praten wat en kwam terug. Na wat vragen van ons aan Ali bleek dat hij gewoon geld moest geven. De agent had toeristen zien zitten. En die hebben geld bij zich. Dit is nog 2 maal gebeurd. Corruptie? Normaal?

Bali is weer heel anders dan Java met al die tempeltjes bij de huizen.
Het is in Legian bij Kuta even zoeken naar het hotel. Maar om 20:00 uur hadden we het toch gevonden.
Ali was ook moe maar hij wilde/moest weer terug naar Bogor. We namen afscheid van Ali en gingen onze spullen naar de huisjes brengen.


Pad tussen de huisjes van het hotel.

Bali.
Woensdag 15 juni 2005
Vandaag is Ellie ziek. Vervelend voor haar. De anderen maakte een strand wandeling na het ontbijt. De hond van het hotel (Otelo, ja zo heet hij) verwelkomt ons. Even mis ik mijn hond Radja.
We winkelen, drinken en eten wat. Er zijn veel Australiërs. De winkels van chique tot marktkwaliteit. Richard regelt een duikdag en Tabitha, Michaëla en Jolanda worden morgen opgehaald voor het paardrijden incl. eten en drinken. We zwemmen nog even in de zee, leuk om Ad te zien “spelen”. Hij is de hele dag mee gaan winkelen. De warmte kost hem veel energie dus op tijd Bintang (Indonesisch bier) en eten. Dan ………. Verliest hij de kunci van de kamer. Nou, geef néks hoor. We gebruiken de reserve sleutel. Er moest wel een slotenmaker bij komen voor een nieuw slot op de deur. “Oei. Nu gaan ze ons een poot uittrekken” dacht Ad. Een slotenmaker en een nieuw slot voor toeristen. Het viel mee met die Balinezen €4,50.
We gaan zo eten. Frans nemen we mee, Ellie gaat vroeg naar bed.

Ons huisjes op Bali.
Hotel "Sari Beach Inn".
Donderdag 16 juni 2005
Richard werd om 08:00 uur opgehaald om te duiken. Wij gingen nog even lammen aan het zwembad met een potje thee. S’middags ging Ad met Ellie en Frans naar het dorpen om 14:00 uur werden wij (Tabitha, Michaëla en ik) opgehaald met en busje naar de manege. Bleek 45 min. Rijden naar een ander stuk, minder toeristisch. We werden ontvangen op een kleine manege. Na kennismaking stijgen we op de paarden. We rijden het strand op en stappen langs de kustlijn. De paarden zijn rustig. Volgens Michaëla slecht getraind. De omgeving is prachtig. Ongerepte natuur. Geen verkeerslawaai alleen het beuken van de hoge golven op het strand. Na een kleine stop, om in een stinkende grot grote vleermuizen te kijken, gaan we verder een dorpje door. Ieder huis heeft een tempeltje. Overal liggen offers met bloemen voor de goden en geesten. De tempels zijn soms groter dan de woningen. Dan stappen we even af en jawel mijn paard bokten. Ik val eraf. Meteen weer erop. Dus dat ging goed, geen tijd om te schrikken. We rijden ook nog even door het water tot aan onze dijen. De paarden vinden het lekker koel. Michaëla’s paard wilde er eigenlijk niet maar uit. Een eindje verder (het is 17:00 uur) stoppen we bij een chique bungalow ressort (€500.- p.n.). We eten , drinken en genieten van het natuurgeweld en de zonsondergang. Dan weer terug naar ons hotel.

Tabitha en Michaëla met een van de paarden.

Zonsondergang.
Vrijdag 17 juni 2005
Samen met Frans en Ellie Naar het national Bird Park en houtsnijwerk in Mas geweest. Het park was prachtig aangelegd. Ad maakt veel foto’s. De zon maakt alles ontzettend warm. Ik besluit om vooral rustig te lopen. Door het paardrijden had ik spierpijn over heel mijn lijf. Na het park bezoeken we Mas. We kijken naar houtsnijwerk. Echt vakmanschap. Hindoeïstische mythes worden veel uitgebeeld. Alles erg verfijnd. We kopen in het dorp 3 lijsten voor Rp 60.000. Leuk om onze foto’s erin te hangen. Het is een vermoeiende dag. Zon, geen wind alleen maar warm. Je merkt dat iedereen hoopt dat je iets koopt. Ik vind het moeilijk om te tawarren (afdingen). Het is al goedkoop en dan moet er nog meer af. Het is een spel. Ik ben niet goed in z’n spelletjes. Als ik win dan vindt ik het verliezen voor de ander. Kasian (zielig).

Michaëla Tabitha en Richard hebben een “bakdag” gehad. Michaëla is zwart (donker bruin), Tabitha goud bruin en Richard begint te kleuren.


Ad met 2 Ara's.
Mijn pen vondt hij niets.
(in het ringetje vliegt mijn pen weg die hij uit mijn borstzak had gehaald)

Zaterdag 18 juni 2005
Vandaag gaan we Ad, Michaëla en ik naar een massage salon.
Ad (ongelofelijk) weet de weg naar de salon. De eigenaar hadden we al eerder in de week gesproken. Ad en ik kregen 60 min. Een body massage. 60 min. Vlogen om. Michaëla kreeg een pedicure behandeling. Daarna kregen Michaëla en ik nog een facial van 45 min. En Ad een head massage. Het was heerlijk.
Ad zei wel dat ze vroeg of ik nog meer wilde. De masseuse zei op het laatst “pinis”. Ad antwoorden “nee, mijn vrouw is erbij”. Het was echter geen vraag maar een gegeven. Daar kunnen ze de "f" en de "v" niet uitspreken. Ze zei dus “finish”. “French fries” heet hier “prens pries“ ook zo “Priet met pis” .
Tegen zonsondergang liepen we maar het hotel terug. We kochten onderweg een koffer om onze souvenirs beter mee te kunnen nemen. Ad wilde de zonsondergang fotograferen dus liep hij gauw door. Michaëla en ik wisten de weg zelf wel. DUS NOT. We liepen heel ons hotel voorbij. Uiteindelijk namen we de taxi Rp 20.000 terug.

S’avonds hebben Ad en ik een biefstuk gegeten, lekker met veel groente voor mij. Michaëla bestelde garnalen. Ze waren nog niet gepeld en dat vond ze eng. Dus mama heeft ze gepeld.


Zonsondergang op Bali.
Zondag 19 juni 2005
Vandaag ging ieder z’n eigen weg. Michaëla. Richard en Tabitha gingen weer bakken. Frans en Ellie bezochten een Hindoe tempel.

Richard raakt oververhit en Tabitha en Michaëla koelen hem af met water.
Maandag 20 juni 2005
Vandaag hebben Michaëla en ik geshoped until we dropped. We hebben alle kleding en souvenirs zaken in en uit gelopen. Tussen de middag even naar het hotel eten en dan weer terug. Tassen, een beeldje van Buda, sierraden, een schaal, armbanden, kleding en speelgoed. Het kost hier geen drol (zou Richard zeggen). De hele dag rondgesjouwd (als vrouw ben je op z’n sterkst bij het winkelen). De interessantste winkel werd gerund dor een jongen met ikat’s, krissen, sierraden, kleding, tassen en beelden. Ook huisde er een Tokéh. Er hing een mysterieuze sfeer. Veel dingen b.v. krissen, kraalsnoeren met een tand, hadden hun verhaal. En hij vertelde er een paar over de kris. Ad zocht een kris, misschien kwam hij met z’n broer naar ons hotel met nog meer verhalen.
Ad had zich ook vermaakt. Door de hitte had hij het best naar z’n zin, aan de tuinbar van het hotel.

2 van het goede personeel.
Dinsdag 21 juni 2005
De dag van ons vertrek. Iedereen verlangde toch weer naar huis. Gek. Je stelt je er op in. Ik dacht veel aan Radja, hoe zou hij reageren. Ook het huis en de tuin. Het zal wel geroeid zijn. Er was in ieder geval mooi weer in Nederland. En we namen niet alleen souvenirs mee maar ook veel verhalen.

Onze kris jongen was niet gekomen. Ad had een kris via Wayan gekocht. Een nieuwe waar nog géén moord mee was begaan! Er doen zich veel onverklaarbare dingen voor dus laten we het maar niet op zoeken. Het was een dag van afscheid nemen van het personeel. Deze week maakten we hier goed en vriendelijk kennis mee. Lieve mensen die het ons naar de zin hebben gemaakt. Om 17:00 uur vertrokken we naar het vliegveld. Dat was maar 20 min. rijden met de taxi. Daar met het vliegtuig naar Singapore, overstappen en dan naar Amsterdam. Voor mij was de vlucht ontspannen. Veel geslapen en muziek geluisterd en vooral niet ziek geweest.


De 'vlucht" naar huis.
Woensdag 22 juni 2005
Op het vliegveld was het druk zo s’morgens vroeg 07:15 uur. De taxi was er nog niet dus belde Ad even met de centrale. De taxi was onderweg maar stond in de file. Tuurlijk we zijn weer in Nederland. Mooi, hadden wij even de tijd voor een Hollands kopje koffie. Heerlijk!! En ja, de hele dag en de volgende dagen verwerken we onze jet-lag. Thuis was alles gepoetst en er was koffie met gebak. Saskia en Truus (mijn vriendin) hadden hard gewerkt. Terwijl Michaëla enthousiast haar en onze souvenirs uitpakte zat ik in de tuin. Straks m’n lieve hond ophalen.

Einde vakantie,
einde verslag.